Zalf jouw ziel ... Een trekking in Nepal

Een trekking in Nepal is een must, een beproeving én iets wat je altijd bij zal blijven. Wendy Wesselink liep de ‘Helambu’ en deelt haar ervaringen graag met ons. Een verhaal over wandelen in een wereld met een magie die iedereen in zijn ziel raakt.

Terwijl ik wacht op m’n reisgenoot die aan het e-mailen is met het ­huisfront, geniet ik van het zonnetje en de be­drijvigheid om me heen. Ik realiseer me ineens dat ik me hier, duizenden kilometers van huis, in een totaal andere wereld, gek genoeg thuis voel. Voor mij het pottenbakkersplein dat vol ligt met aardewerk dat droogt in de zon. Twee meisjes spelen met de ballon die ze van een Engelse dame hebben gekregen.

De afgelopen dagen waren in cultureel opzicht overweldigend. De heilige, vredige sfeer bij de Swayambhunath met het gezang van het “Om manipadmé hum” op de achtergrond. De tikka die we hier van een lieve vrouw kregen toen we zaten uit te rusten van de lange klim op de oostelijke trap. De Tibetaanse cultuur bij Bodhath, de grootste stupa in Nepal. De aangrijpende crematies in Pashupatinath. En toch raakt Bhaktapur me het meest. Wellicht omdat we hier een nachtje mochten blijven slapen en de rust van de avond mee konden maken. Of misschien omdat het stadje volledig verkeersvrij is; geen enkel gemotoriseerd voertuig mag de poorten van het historische centrum binnen. Bhaktapur heeft iets dat ik de afgelopen weken nog niet eerder heb ervaren. Het maakt dat ik mij minder ‘toeschouwer’ voel, minder de toerist. Het nodigt uit tot onderdompelen in het leven hier, tot verdwalen in de overvloed aan tempels, kloosters, binnenplaatsen en monumentale pleinen die met elkaar worden verbonden door straatjes gevuld met watertanks, bronnen en schrijnen. Het toneel van een kleurrijk cultureel leven: veel kinderen die spelen, vrouwen die de was doen of water halen, geverfd garen dat hangt te drogen en de vele winkeltjes met potten, houtsnijwerken en handgemaakt papier. Een alledaags leven zonder groot spektakel en in een laag tempo. Een rustpunt na een paar weken van veel reizen en nog meer indrukken. Een plek waar ik ‘land’­ en waar ik me even heel gelukkig voel.

Terug in Kathmandu maken we kennis met Yakpu en Babu, die ons de komende 6 dagen zullen vergezellen als drager en gids. We doen bij een lieve vrouw nog wat inkopen voor de trekking die we gaan doen. Het zal heel wat anders dan de afgelopen dagen worden. We verruilen cultuur voor natuur. Vanuit Kathmandu kun je een aantal trekkings doen: wij kiezen voor de Helambu-trekking. Die avond eten we een overheerlijke, echte Italiaanse lasagna bij La Dolce Vita in Thamel, met als toetje uiteraard tiramisu; de komende dagen zal het menu een stuk eenvoudiger zijn, dus genieten we er nog even van.

We worden ‘s ochtends om half 8 opgehaald om naar Sundarijal te rijden waar onze wandeling gaat beginnen. Het eerste stuk lopen we over betonnen treden en volgen we de waterleiding die drinkwater naar de vallei brengt. We lopen door een landschap met kleine boerderijtjes, de boeren zijn met ossen het land aan het ploegen, om ons heen beboste hellingen. In Mulkharka, op 1895 m hoogte lunchen we bij een van de theehuisjes en genieten van de prachtige vergezichten over de vallei. Ik ben verrukt en realiseer me dan nog niet dat het de komende dagen alleen maar indrukwekkender zal worden. We klimmen verder naar Chisopani (wat koud water betekent, en koud is het er zodra de zon ondergaat!) op 2300 m hoogte waar we in een van de guesthouses overnachten. Terwijl we in de eetzaal zitten te wachten op onze avondmaaltijd stroomt het hele zaaltje vol; de enige tv van het dorp staat hier en iedereen zit gespannen te kijken naar een serie. Onze aanwezigheid wordt voor lief genomen en ik vind het wel even prima zo. Ik ben moe en hongerig en wil nog maar één ding: slapen!

De volgende ochtend starten we vlak en dalen dan naar 1770 m om vervolgens steeds weer te klimmen en dalen. Een aanslag op mijn conditie, maar wel een prachtige dag. Grote bossen bloeiende rododendrons, niet zoals de struiken die we in Nederland kennen, maar hele bomen. Beboste bergkammen waar we over de richels lopen met aan weerszijden uitzicht over de vallei. Valleien waar geen einde aan lijkt te komen, omzoomd door bergtoppen waarachter weer bergtoppen, waarachter weer bergtoppen. De Himalaya is groots en lijkt oneindig; hierbij vergeleken lijken de Alpen een vriendelijk heuvellandschapje. Ik geniet en het besef dat ik hier tussen de hoogste bergen ter wereld loop geeft me kippenvel. Totdat het begint te regenen en de regen overgaat in hagel zo groot als kleine kiezelstenen.

Een huisje in the middle of nowhere biedt uitkomst. De bewoonster laat ons gastvrij in haar keuken plaatsnemen om op te warmen bij het vuur en een kopje thee te drinken. We overnachten die nacht in Khutumsang op 2470 m, waar Babu een kip slacht en we ’s avonds bij de warmte van het potkacheltje een heerlijke kipcurry eten.

Het tempo van de mannen begint z’n tol te eisen; mijn benen voelen als lood, ik heb een spiertje verrekt en ik begin te merken dat we op redelijke hoogte zitten (of is het stiekem toch mijn niet zo hele goede conditie?). Af en toe vervloek ik ze; jaloers op het gemak waarmee zij die bergen bedwingen en het laten lijken alsof we een ommetje in het park aan het maken zijn. Maar ook vandaag vergeet ik dat alles weer snel; het is hier zo ontzettend mooi! De stupa’s die we onderweg overal tegenkomen, de prachtige zonsondergangen, de heerlijk ruikende roze bloemetjes waarvan Yakpu zegt dat het een papierplant is (van de bast maken ze papier), het licht van de grote volle maan en de onvoorstelbare sterrenhemels; nog nooit in mijn leven heb ik zoveel sterren gezien. Het maakt dat ik elk pijntje vergeet. Alsof ik deel uit maak van een sprookjeswereld. Maar zoals bij elk sprookje is er ook een donkere kant. Vandaag begint het landschap langzaam te veranderen. Het wordt steeds onherbergzamer, minder bomen, bemoste rotsen, sneeuw. Het uitgelaten, gelukkige gevoel maakt plaats voor nietigheid; en als we worden ingesloten door de mist voel ik me ontzettend klein in dit immense landschap. De toppen om ons heen worden hoger, zijn zonder uitzondering besneeuwd en steken dreigend af tegen de grijze lucht. Vlakbij Tharepati lopen we zelf ook door de sneeuw, het pad is verraderlijk glad. De lodge ligt op de bergrichel op 3640 m hoogte midden in een kale, met sneeuw bedekte vlakte. Binnen is het warm, de kachel brandt en ik krijg een emmer warm water om te douchen; zeer welkom om de kou uit m’n lijf te krijgen en de grauwe wereld buiten te sluiten.

Na een koude nacht staan we vroeg naast ons bed om de zonsopgang te bewonderen; de grijze toppen die gisteren nog zo onheilspellend in de mist opdoemden, worden nu zacht en vriendelijk in het gouden licht. We ontbijten bij de warmte van de kachel en beginnen dan aan de afdaling. Het is nog steeds erg koud, maar naarmate we verder dalen verdwijnt de sneeuw en stijgt de temperatuur. We warmen even op in de zon bij een riviertje. Ergens in de buurt wordt hout gehakt, de geur van het hout brengt me terug naar toen ik als klein meisje mee ging met mijn vader en mijn ooms om hout te zagen in het bos van mijn grootouders. Een licht gevoel van heimwee overvalt me en ik vraag me af hoe ik ooit aan mijn familie ga uitleggen wat ik hier allemaal meemaak en wat het met me doet. Hoe ik in een landschap dat woest en lieflijk tegelijk is mezelf tegenkom en overwin. Hoe ver weg de ‘gewone’ wereld kan zijn op maar 3 dagen loopafstand en hoe alleen een geur me dan toch ineens weer thuis kan brengen. Hoe de kracht van de mensen hier me ontroert en hoe dankbaar je kan zijn voor alleen een kopje thee en een plek om te schuilen.

Ik rek me behaaglijk uit in de zon en kijk naar Yakpu en Babu die elkaar uitgelaten met water natgooien en realiseer me dat ik de afgelopen dagen mijn veiligheid volledig in de handen van deze 2 mannen heb gelegd; zonder hen had ik het nooit gered en ik voel me sterk verbonden met 2 mensen die een paar dagen geleden nog complete vreemdelingen voor me waren. Als ze zien dat ik glimlachend naar ze kijk twijfelen ze geen moment en moet ook ik eraan geloven, een flinke plens water zorgt dat ik weer opgefrist verder kan. We klimmen die dag flink door en als we aankomen in het dorpje waar we overnachten wil Yakpu eerst graag gaan bidden in de tempel. Ik rust uit en geniet van de serene sfeer, een vrouw draait aan de gebedsrollen, de gebedsvlaggetjes wapperen in de wind en sturen hun boodschappen naar de goden. Ook ik stuur een bedankje naar boven, overvallen door een intens geluk.

Die avond wordt ik beloond met een heerlijk maaltje; tomatensoep en veggie fried potatoes. Terwijl de popcorn begint te tikken in het pannetje dat op het vuur in de keuken staat leun ik tevreden achterover en laat alle indrukken van die dag bezinken ...

Een relatief vlakke laatste etappe lopen we vandaag, wat wel lekker is; gisteren hebben we eerst zo’n 1600 m gedaald om erna weer 500 m te klimmen. Het landschap kenmerkt zich door schitterende vergezichten, rododendronbossen, riviertjes, gebedsmuren. Ook komen we steeds meer dorpjes tegen, je merkt dat we geleidelijk aan in de bewoonde wereld terugkeren. Nog een nachtje slapen we in deze prachtige bergwereld, en dan zit het er tot mijn spijt al weer op. Ik val die avond moe en voldaan in slaap. De volgende ochtend is het nog maar 2 uurtjes lopen voor we de bus terug naar Kathmandu nemen.

Mn maatje vertrekt, ik mag nog even blijven. Morgen vertrek ik richting Pokhara waar ik nog een trekking ga lopen, van 12 dagen deze keer, de zorgzame Yakpu gaat weer met mij mee. Ik heb de smaak te pakken. Maar nu eerst: pizza!

 

Nepal Tourism Board

Bhrikuti Mandap

Kathmandu

Nepal

Telefoon: +977.1.4256909

E-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

online edities | NL | Wereld van Wandelen

recente publicaties | NL | wereld van wandelen

ONZE NIEUWSBRIEF

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief, zodat we jou op de hoogte kunnen houden!

MAIL ONS

CONTACT

We travel!
Office in Amsterdam


Tel: +31 641 8844 93


Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.